Toeka Se Tyd.
Elke maand is daar ‘n nuwe storie te lees vir jonk en oud.
Uitgawe 1 – Januarie 2026
Pioniershuis in Pretoria.

Pioniershuis in Pretoria is een van die laaste oorspronklike huise wat deur Voortrekkers gebou is, wat nog staan. In 1846 het David Adolf Machiel Botha met sy gesin uit Ohrigstad in die Laeveld padgegee om van die malaria weg te kom. Hy het ’n mooi staanplek tussen die Magaliesberg se rande langs die Moreletaspruit uitgesoek en daar sy huis in 1848 gebou. Hy het die plaas Hartbeespoort genoem, lank voor Pretoria of die dorp Hartbeespoort tot stand gekom het. Pretoria, was eers in 1855, amper ’n dagreis per ossewa, na die weste van die plaas Hartbeespoort, langs die Apiesrivier gevestig.

Die Voortrekkers wat in Pioniershuis gebly het, was selfversorgend en het die huis en buiteoond self gebou van die klippe, klei, bome en gras wat in die omgewing voorkom. Hulle het ’n groentetuin uitgelê en omdat doringdraad nog nie bestaan het nie, het hulle ’n klipmuur rondom die groentetuin gebou om die diere van hul groente weg te hou.
Al die meubels in die huis was handgemaak, en die meubels wat nie van die Kaap saam met die Voortrekkers gekom het nie, het hulle self uit die bome van die omgewing gemaak.

Hierbo kan mens die stompe sien wat vir dakbalke gebruik is, en die dekgras van die dak.

Hierbo is die binnekant van die vuurherd in die kombuis van Pioniershuis. Voor stowe het mense hul kos in hierdie tipe oop vuurherde in koperpotte en panne gaargemaak. ’n Vuur was op die vloer van die vuurherd gemaak en dan was ketels of die kastrolle wat nie pote gehad het nie, op essies bo-oor die kole staan gemaak. Die potte en panne met pote was net so oor die kole geplaas. Soms was ’n pot aan ’n ketting, met ’n haake, bo-oor die kole gehang.

Brood en beskuit was in die buiteoond op die werf gebak. Die oond was eers vol hout gepak en aan die brand gesteek. Wanneer die hout uitgebrand het en net kole oorbly, was die kole en as uitgekrap en die panne met deeg op die oondvloer geplaas. Die opening van die oond was dan met ’n leiklip toegemaak om die hitte binne te hou. Die stok was gebruik om die leiklip in plek te hou. Die hitte, wat in die oondwande en vloer ingetrek het, bak dan die brood of beskuit gaar. Na ’n uur of so word die leiklip verwyder en die gebakte brood of beskuit word dan uit die oond gehaal.
Baie dinge het in die jare daarna gebeur. Eers het Hans Mundt, ’n Duitse immigrant, die plaas in 1874 by die Botha’s vir 1 400 Pond gekoop en ’n halfweghuis daar vir mense opgerig wat na die goudvelde van die Laeveld gereis het. Tweedens was silwer op die plaas rondom die eeuwenteling ontdek en ’n maatskappy Silver Mining Company het ’n gedeelte van die plaas vir 9 000 pond by die Mundt’s gekoop. Hans Mundt het daarna ’n Victoriaanse huis gebou en Pioniershuis as stoor gebruik.
Mense het tydens die Depressie plakkershuisies van sinkplate langs die Moreletaspruit langs die plaas gebou. Die nedersetting was Blikkiesdorp genom voor dit in 1890 die dorp Silverton geword het. In 1961 het die Mundts die plaas aan die Silverton munisipaliteit geskenk. In 1964 was Silverton by Pretoria ingelyf en so het Silverton ’n woonbuurt van Pretoria geword.
Pioniershuis is op die hoek van Pretoria en Watermeyerstraat geleë, maar die ingang is in Keuningstraat, suid van en parallel aan Pretoriastraat.
Pioniershuis is regdeur die jaar oop vir besoekers – selfs op Kersfees en Nuwejaar.
Navrae: Epos: pioneerm@ditsong.org.za, Telefoon: 012 492 5168 of 012 323 9758.
Uitgawe 2 – Februarie 2026
Windmeule van Suid-Afrika

Die skildery Vue du Cap de Bonne-esperance (Uitsig oor die Kaap van Goeie Hoop) deur Johannes Schumacher (1778). Ten tye van die skildery was daar slegs twee bestaande meule wat mens aan die linkerkant op die vlakte kan sien. Hul voorgangers langs die Soutrivier was reeds bouvalagtig, terwyl ander soos Nieuwe Molen en Mostert se meul, nog nie daar was nie.

Tydens die VOC se beheer oor die Kaap, was die bou en besit van privaatmeule verbied en alle meule het in daardie tyd aan die VOC behoort. Mense, soos bakkers, was gedwing om koring op groot maat by die VOC se meule te maal en moes daarvoor betaal. Baie mense het egter handmeule besit wat hulle vir huishoudelike gebruik aangewend het.
Van die bekende meule in die Kaap was:
- Dwars-in-de-Weg, Dur en Broekman meule langs die Soutrivier (laat 17de eeu).
- Oude Molen (1717) in Pinelands.
- Clapperton se meul (1773) in Mowbray
- Nieuwe Molen (1782) in Maitland
- Mostert se meul (1796) in Mowbray
- Onze Molen (1801) in Durbanville
Al wat van die Kaapse meule oorgeblyhet is Mostert se meul en die toring van Nieuwe Molen.
Mostert se meul

Toe die Britte die Kaap in 1795 oorgeneem het, en die VOC amptenare die Kaap verlaat het, het Dirk Gysbert van Reenen, sy kans waargeneem en sy eie meul op die plaas Welgelegen (nou deel van Kaapstad) gebou om koring te maal. Die meul is in 1796 klaar en Van Reenen het sy naam en die jaartal 1796 op een van die balke van die meul uitgekerf. Uiteindelik verkoop hy die plaas aan sy skoonseun Sybrand Mostert, waar die benaming Mostert se meul, vandaan kom. Dit was die eerste meul in privaatbesit en is tans die enigste werkende meul in Afrika.
Hierdie tipe windmeul word as ‘n toringmeul geklassifiseer. Dit is ook ‘n bo-kruier, wat na die houtkap met die wieke na die wind gedraai kan word, verwys. Mostert se Meul is klein teenoor sekere windmeule in Europa en
aangesien die meulenaar die stertbalk van die grond af draai om die wiekkruis na die wind te rig, en die wiek van die grond af opklim om die seil te span, word hierdie klein tipe windmeul ook ‘n grondseiler genoem.
Die 6.68 m hoë toring van Mostert se Meul is in drie verdiepings verdeel. Die onderste 2.28 m is uit klip gebou en die res is met ongebakte stene gebou. Op grondvak is die toring 7.94 m in deursneë en die mure 1.15 m dik. Die klip en steenstruktuur is gepleister en toe wit gekalk.
Mostert se Meul het mettertyd in onbruik verval en die plaas het van eienaars verwissel tot dit deur Cecil John Rhodes in 1891 gekoop is, wat as dit deel van die groter Groote Schuur landgoed ingesluit het. Met sy afsterwe het Rhodes die landgoed, met die meul daarop, aan die nasie van Suid-Afrika bemaak.
Die Suid-Afrikaanse regering het in 1935 deur die Nederlandse regering die hulp van die organisasie De Hollandsche Molen ingeroep om die vervalle meul te herstel. Die Groningse meulbouersbedryf Th. Bremer was aangestel om die meul te restoureer en die wieke was deur die Nederlandse regering as geskenk aan Suid-Afrika oorhandig. Op 1 Februarie 1936 is die gerestoureerde meul geopen en meel was weer vir die eerste keer in dekades gemaal.
Mettertyd het die meul se toestand weer weens verwaarlosing agteruitgegaan tot die organisasie Vriende van Mostert se Meul in 1993 in die lewe geroep is. Dieselfde Nederlandse firma was weer in 1995 aangestel om die meul te restoureer. Op 18 April 2021 het ‘n bosbrand die houtwerk van die meul vernietig maar gelukkig, danksy die werk van die Vriende van Mostert se Meul, is dit weer ten volle teen April 2024 gerestoureer.

Mostert se meul staan op die hoek van Rhodes-rylaan en Rhodeslaan in Mowbray, oorkant Kirstenbosch Botaniese Tuine. Die Vriende van Mostert se meul hou die meul in werkende toestand en bied vertonings een keer per maand aan waartydens hulle koring maal.
Die haas onbekende windmeul van Olivedale in Johannesburg
Harry Messias, ‘n Nederlandse diamanthandelaar het in 1940 die plaas Oliewenshoutpoort gekoop waar hy ‘n perskeboord van 50 000 bome geplant het. Hy het toe Italiaanse Tweede Wêreldoorlog-prisoniers van Zonderwater gevangenis by Cullinan gekry om vir hom ’n windmeul te bou om water van ‘n boorgat na die leivore na die bome te pomp. Ongelukkig is die wieke tydens ‘n storm in 1980 afgeruk en dit was nog nie weer herstel nie, maar die toring staan nog en is tot nasionale gedenkwaardigheid verklaar.
Die Jasmyn windmeul van Schoemansville
Daar is ’n pragtige replika van ’n seskantige Hollandse houtwindmeul in Jasmyn naby Hartbeespoortdam wat as ’n restaurant dien en waar mens tradisionele Hollandse disse soos wafels, krokette en uitsmyters kan geniet.
Moet ook nie die weens die lekkerste wafels by die windmeul se wafelrestaurant die wonderlikste boekwinkel Jasmyn Boekery langsaan misloop nie! Hier kan mens die grootste verskeidenheid Afrikaanse kinderboeke te koop kry. Miskien moet jy eers na die boekwinkel gaan voor jou hande met wafelstroop besmeer word!

Uitgawe 3 – Maart 2026
TOEKA SE TYD
Britse blokhuise
Toe die Britte agterkom dat hulle nie die Boere-guerillavegters kon baasraak nie, het hulle een van die duurste en uitspattige strategieë vorendag gekom, naamlik die blokhuisstelsel. Met die blokhuise en doringdraad tussen-in wou die Britte eenvoudig die land in kampe opdeel om die Boeremagte se bewegings in te hok om hulle sodoende tydens dryfjagte te vang of uit te wis. Die ander hoofrede vir die blokhuisstelsel was vir die beskerming van die spoorlyn en brue, wat die Boere gedurig opgeblaas het, om sodoende die vervoer van soldate en voorrade te ontwrig.

Die Britte het meer as 8 000 blokhuise (sommige kenners bereken dat daar meer as 9 000 blokhuise was) tussen 1901 en 1902 opgerig. Daarbenewens was daar tussen die blokhuise ongeveer 6 000 km se doringdraadversperrings gespan om te verhoed dat die Boere kon verbybeweeg. Die koste van hierdie projek het £ 1 000 000 beloop – dit is gelyk aan amper 3,2 miljard Rand vandag!
Die eerste blokhuise was van twee sillinders geriffelde sink gebou waarvan die kleiner een binne die groter een gepas het, met ‘n 15 cm opening tussen die twee wande. Daarna het hulle gruis en klippe tussen-in die twee sinkplaat-wande gegooi om koeëls te stuit. Later het hulle die meer bekende klip en sement blokhuise gebou wat 2 of 3 verdiepings hoog was. Hierdie tipe blokhuis was elk, afhangende van die grootte daarvan, deur 20 of 25 soldate beman. Volgens sekere bronne was hierdie blokhuise altesaam deur amper 100 000 soldate beman. Hierdie soldate het meestal niks anders gedoen as om bedags in die son te bak en snags bang deur die skietgate in die duisternis te loer op soek na ‘n Boer en wanneer hulle gevaar gewaar het hulle paniekerig vir hulp na hul buurblokhuise gesein en wild na die bedreiging geskiet.
Natuurlik was dit vir Boeremagte, soos dié onder generaal Krisjan de Wet, moontlik om snags soos skimme deur die doringdraad van een blokhuiskamp na die ander te glip, so asof dit nie eens daar was nie. De Wet het minagtend na die blokhuisstelsel as die “blockhead system” en wit olifante verwys.
Die Britte het klokke en blikkies met klippies in aan die doringdraad vasgemaak, sodat dit kon lawaai wanneer die Boere snags aan die doringdraad peuter. Dan het hulle woes op die rigting van die geluid begin skiet. Oorspronklik was die blokhuise so een kilometer uitmekaar opgerig, maar later, omdat die Boere so maklik deur die doringdrade gekom het, het die Britte die blokhuise tot so naby as 400 m uitmekaar begin bou. Hulle moes juis die blokhuise in ‘n sig-sag manier bou, sodat die Britte mekaar nie in die donker raakskiet as hulle vir ‘n blikkie se geluid skrik nie.
Natuurlik sou die wind, of ‘n jakkals wat deur die draad kruip, soms ‘n blikkie laat ratel of ‘n chemiese seinfakkel laat afvuur, wat dan ‘n verwoede skietery sou afgee. Die lawaai het die Britse soldate in die naaste blokhuis laat skrik, wat veroorsaak het dat hulle wild in die rigting van die geluid geskiet het. Dit het die buur-blokhuis se soldate ook laat skrik en dan sou hulle ook begin vuur, en dit sou die volgende blokhuis laat skrik en so aan. Volgens een verslag het so ‘n valse alarm veroorsaak dat dit ‘n malle geskietery afgegee wat oor ‘n afstand van 162 km van een blokhuis na die volgende versprei het, sonder om ‘n enkele Boer te tref (Blockhouses of the Boer War https://www.bwm.org.au/blockhouses.php).
Die Britte was ook verkeerdelik onder die indruk dat hulle veilig binne die blokhuise was – net om te ontdek dat Boer-skerpskutters van ver af deur dieselfde skietgate, wat die Britte gebruik het, kon skiet. Deneys Reitz vertel in sy boek Commando hoe hulle, die vier blokhuise by Okiep met geweervuur en tuisgemaakte bomme aangeval het en die oorlewende Britse soldate in hierdie blokhuise tot oorgawe gedwing het. Die Boere het daarna die dooie soldate binne aangetref wat deur die Boere se koeëls neergevel is. Selfs die watertenk, wat in die middel van die blokhuis gestaan het, is vol gate geskiet.
Die rede hoekom die Britte so dapper kon wees om blokhuise op te rig is, omdat die Boere tydens die guerillafase van die oorlog (vanaf 1900) nie meer kanonne by hulle gehad het nie. ‘n Blokhuis sou nie ‘n kans teen ‘n kanon gehad het nie. Dit het steeds nie die Boere gekeer om bomme op dakke van blokhuise te slinger nie. Manie Maritz, het een keer ‘n bom, wat sowat 10 kg geweeg het, vanuit ‘n donga langs ‘n blokhuis, tot bo-op die dak van die blokhuis gegooi.
Vandag kan ons nog van hierdie wit olifante in ons land sien staan – stille getuies van hoe gretig die Britte was om met geweld die vryheid van ‘n klein maar vasberade volk te vertrap.




